เล่นยี่สิบคำถามกัน...เริ่มได้
เป็นนักการเมือง?
โอยย กินเบียร์ไม่เย็น เหมือนกินฉี่
ตาเธอแล้ว
ตายรึยัง?
ถามอะไรปัญญาอ่อนจัง
เค้างี่เง่าแบบนี้ได้ตลอดแหละ
แต่ไม่เป็นไร เดี๋ยวชั้นจัดการเอง
ฉันได้ยินนะ
ทั้งบ้าน..เขาฉลาดอยู่คนเดียว
จริงอะ
จะถึงทางหลวงแล้ว เอาไงดี?
อย่าขึ้นทางหลวง อยู่เส้นนี้แหล่ะ
ทุกครั้งที่แกบอกยังงี้
ต้องมาเสียเวลาสามชั่วโมง กับที่ใหนก็ไม่รู้
เราต้องทำตามกฎนะ
ขึ้นทางหลวงมันแหกกฎข้อใหน?
ข้อที่เราจะไม่ขับบนทางหลวงไงล่ะ
งั้นเราจะไม่แหกอะไรเลยว่างั้น
กินเบียร์ ขับเบนซ์ที่ขโมยมา
บนถนนห่วยแตกนี่ ดูนี่ ขับรถปล่อยมือ
-อย่านะ -พอเหอะ
-หยุดได้แล้ว งี่เง่าจริง! -พอที
-เอาแผนที่มาดูซิ -พี่ดูรู้เรื่องด้วยเหรอ
ตลกตายล่ะ
เฮ้ เฮ้ เฮ้ เฮ้!
เฮ้ พวกนาย
ทุกคน ..ปิดหน้าต่าง
ไอ้หมอนี่มาทำอะไรตรงนี้?
ผมกับลูกสาว รถเราน้ำมันหมดน่ะ
เอ่อ ครับ ช่วยเลื่อนรถให้พ้นถนนหน่อย
เราออกจากเดนเวอร์.. เมื่อวานตอนเช้า เติมน้ำมันครั้งล่าสุด ที่โคโลราโด้ สปริง
ขอโทษที คงช่วยอะไรไม่ได้ เลื่อนรถออกไปได้แล้ว
ฟังนะ เราต้องการแค่ น้ำมันนิดหน่อย
ใช่สิ...ใครๆก็ต้องการน้ำมันทั้งนั้น
หยุดอยู่ตรงนั้น!
งั้นมาแลกกัน ผมมีน้ำกับอาหาร
-ไบรอัน เรามีน้ำมันเหลือเฟือ -เธอจะไปรู้ได้ยังไง?
-นี่..อย่าเข้ามานะ! -ไบรอัน เค้าอาจจะพูดจริง
ช่วยคิดสักประเดี๋ยวจะได้ไหม
พวกเรา! น้องเค้าติดเชื้อ
ตายห่า!
ไปเลย ไปเลย ไปเลย...
พวกเขาไม่น่ารอด
ยังไงทุกคนก็ต้องตาย
มีกฎง่ายๆ อย่างน้อยมันก็ง่ายสำหรับพี่ชายผม
ข้อหนึ่ง หลีกเลี่ยงพวกติดเชื้อทุกวิถีทาง
เชื้อโรคติดต่อได้ทางลมหายใจ
สอง ทำความสะอาดทุกอย่างที่มันสัมผัส เชื้ออยู่ได้ 24 ชั่วโมง
สาม พวกที่ติดเชื้อ ถือว่าตายแล้ว เราช่วยอะไรไม่ได้
แหกกฎ คือตาย
ถ้าเราทำตาม....
ก็อาจรอด
เฮ้..ดูสิว่าฉันเจออะไร
เยี่ยม
เฮ้ย..ถ้าแกเจออ่างน้ำมันเครื่อง อันใหม่เอี่ยมจากโรงงาน ค่อยตะโกนบอก
-พี่แน่ใจนะว่าซ่อมไม่ได้แล้ว? -มันเจ๊งแล้ว พ่อเด็กมหาลัย
-ไบรอัน -อะไร?
รถคันนั้นต้องการแค่น้ำมัน
อะไรนะ? ไม่ ไม่ ไม่ ไม่มีทาง
-เรานั่งรอกันแบบนี้..เหมือนรอความตาย -ถ้ากลับไป..แล้วเราจะรอดงั้นสิ?
เห็นเด็กคนนั้นมั้ยล่ะ เลือดก็ออก ผื่นก็ขึ้น
บอบบี้ คุณก็เห็นหนิ
-นี่ฉันเห็นอยู่คนเดียวเหรอนี่? -เคท เราไม่มีทางเลือก..
นี่มันกฎของพวกคุณนะ!
แดนนี่ บอกแฟนแก ให้เลิกบ้าซะที
-ชั้นไม่ใช่แฟนเขา -เธอไม่ใช่แฟนผม
อ๋อเหรอ งั้นบอกฉันหน่อยสิ ว่าพายัยนี่มาทำอะไร?
ทำไมไม่ปล่อยให้ นอนชิวอยู่ที่บ้าน
-จะได้ตายๆไปซะ -เอาล่ะ
เรามาสงบสติอารมณ์ แล้วมาช่วยกันคิด..ได้โปรด
-ก็ได้ -เอาล่ะ เรื่องรถเอาไงดี?
ไม่รู้สิ แดนนี่..ฉันพยายามคิดอยู่
เห็นมั้ย เราต้องการรถ.. -เออ กูรู้!
-บ้าเอ๊ย!
เอาล่ะ ใส่หน้ากากกันได้แล้ว
แฟรงค์ ฮอลโลเวย์
เราต้องการรถของคุณ
อืม..ก็พอเห็นอยุ่
คุณอยากให้รถคันใหม่ของคุณ ต้องเปรอะเลือดเรอะ?
แล้วเท่าที่คุณเห็นเนี่ย เราอาจติดเชื้ออยู่ก็ได้นะ
เรามียาฆ่าเชื้อเพียบ
-เรื่องทำความสะอาดมันเรื่องเล็ก -ไบรอัน ไม่เป็นไรน่า
-นั่นใกล้พอแล้ว -ผมได้รับวิทยุแจ้งข่าว
จากโรงเรียนแถวๆนี้ เมื่ออาทิตย์ที่แล้ว
ว่าทุกคนไปรวมตัวกันที่นั่น
เพื่ออะไร?
รัฐบาลตั้งศูนย์แพทย์ฉุกเฉิน
ที่นั่นมียารักษาตัวใหม่
เรื่องลวงโลกเดิมๆ แต่เรื่องนี้ไม่เคยได้ยินแฮะ
แล้วผลการรักษาล่ะ?
ไม่ มันไม่มีการรักษาอะไรหรอก เคท
เขามีการรักษาแบบใหม่ และผมจะพาลูกผมไปที่นั่น
ถ้าคุณจะไปก็เยี่ยม แต่ถ้าไม่....
เรื่องโกหกทั้งเพ เขาก็รู้ว่ามันไม่จริง
เหมือนกับวัคซีนที่ผ่านๆมา
ใช้กับไวรัสพวกนี้ไม่ได้
เอาสิไบรอัน ยิงเค้าเลยสิ
เฮ้! หยุดก่อน
ผมคิดอะไรออกแล้ว
นี่หนูจ๊ะ
หนูรู้อะไรมั้ย
พวกผู้ชายน่ะเห่าเจ็บกว่ากัดซะอีก
-หนูเก็ตมั้ยเนี่ย -ไม่ค่ะ
-ไม่เป็นไรจ้ะ -ไม่ต้องไปฟังหรอกยัยหนู
-เชื่อสิ พี่เค้าชอบตอนฉันกัด -ทำไมไม่กินชั้นซะเลยล่ะไบรอัน
-เรื่องนี้แค่สะกิดก็รู้ -พระเจ้า ไบรอัน! น้องเค้ายังเด็ก
-ไบรอันก็น่าจะพอๆกัน อายุสมองนะ
ลาก่อน ไอ้คันเก่า เอ็งเป็นรถที่นาธานมากๆ
รัฐบาลที่ไม่ศรัทธาพระเจ้า..ได้ล้มลง
และเหล่ามนุษย์ ก็มลายสิ้นด้วยเงื้อมมือพระองค์
อะโอ๊โอ อ๊อดอ๊อด
..โรคระบาดก็เหมือนเครื่องสี ส่วนโลกนี้ก็คือโรงสีข้าว
พระเจ้าต้องการเก็บเกี่ยว
ข้าวสารจะต้องแยกออกจากแกลบ เช่นแยกนักบุญออกจากคนบาป
ฉันท์ใดก็ฉันท์นั้น สุดท้ายก็จะเหลือมนุษย์เพียงหยิบมือ
ผู้ที่เหลือรอด...
คิดดูสิ ไม่เห็นจะมีวัชพืชโผล่มาเลย
ล่ะ ว. คำใช้ประกอบข้อความข้างหน้า เพื่อยืนยันให้มีน้ำหนักขึ้น เช่น มิน่าล่ะ... จะไปไหมล่ะ
ไม่เชื่ออย่าลบหลู่สิวะ
งั้นเหรอ? พระเจ้าลงโทษลูกผมอยู่งั้นสิ?
แล้วท่านเลือกให้คุณมีชีวิตรอด?
-ผมไม่ได้ว่าอย่างนั้น -แล้วคุณว่าอย่างไรรึ?
บางคนขังตัวเอง ตุนสเบียง
ไม่ติดต่อโลกภายนอก คนพวกนี้จะตายภายในหนึ่งสัปดาห์
แต่ผมทำงานที่สนามกีฬา เอาหน้าไถลหญ้าแล้ว...
-ได้ตังค์วันละ 400 ดอล! -ถูกเผงเลย
จะขำก็ได้นะ แต่ผมเลือกที่จะสู้
และผมก็ยังอยู่
งั้นคุณก็คือผู้ที่ถูกเลือก?
ผมยังอยู่ ..แต่พวกนั้นไม่
งั้น คุณคงไม่รังเกียจ ที่จะหอมลูกสาวผมซักฟอด ก่อนนอน
ใช่มะ ไบรอัน
ผมไม่คิดอย่างงั้น
มันมากไปใช่มั้ยล่ะ
น่าเศร้าเนอะ ไอ้เด็กมหา'ลัย
จะเข้ามหา'ลัยไหนล่ะแดนนี่
-มันได้ทุนที่ฮาวาร์ด -เยล ตะหาก
-ได้ที่เยล -แต่มันไม่สำคัญแล้วล่ะ
มหา'ลัยถูกปิดเพราะไอ้โรคบ้าๆ ไม่ทันได้ปฐมนิเทศเลย
-ไบรอัน ระวังปาก -เป็นไงหละ น่าขายหน้าจริง
-ทำไมคุณระยำขนาดนี้? -ไม่เอาน่า!
ระวังหน่อย! ระวัง!
นายไม่ต้องกระดิกไปไหนเลย ได้ยินไหม
เฮ้ย..ฉันก็อยู่ของฉันดีๆ นายขับรถภาษาอะไร!
นี่..ถ้าไม่พอใจก็ลงไปซะ! ลงไปเลยไป!
-เอาน่า เอาน่า -เคท! เคท!
เทปมันเหนียว กันได้อยู่ คุณไม่ต้องห่วงหรอก
คุณโอเคมั้ย? มีอะไรเหรอ?
ให้ตายสิ เธอตบฉันซะแรงเชียว
น่าสงสารตายล่ะ
มันล็อกว่ะ
แดนนี่ ระวังหน่อยนะ
ไม่เป็นไร
บ้าจริง
เฮ้ นายโอเครึเปล่าแดนนี่
เกิดอะไรขึ้น?
พระเจ้า!
รีบกรอกน้ำมันแล้วเผ่นเหอะ
นี่ เดี๋ยวพี่กลับมานะจ๊ะเด็กๆ
ใช่ เดี๋ยวกลับมา อาจเลทหน่อย
ตายล่ะกู
บ๊อบบี้! ที่รัก?
-นั่นอะไรคะ? -นี่น่ะเหรอ?
เอ่อ ไบรอันกับฉัน
เราก็มีพ่อเหมือนกันนะ คล้ายๆพ่อของหนูนี่ไง
ตอนเด็กๆ พ่อจะพาเราไป ทุกฤดูร้อน
ที่หาดเต่า
เราเล่นน้ำ และตกปลา
กินปูนิ่ม กับแซนด์วิช ชุ่มมายองเนส
มีเต่าเยอะมั้ยคะ?
เยอะเหรอ? โอ้ มีเป็นพันๆตัวเลย! มีเต่าอยู่ทุกหนทุกแห่ง
มีเต่าเต็มไปหมด แทบไม่มีที่เหยียบ
บางที มันขึ้นไปนั่งซ้อนกันด้วย
-ไม่จริงหรอก! -จริงๆนะ
-มีเต่าอยู่ทุกที่เลย -เราไปหาดเต่ากับพวกพี่เค้า ได้รึป่าวคะ?
ได้เวลานอนแล้วจ้ะ
คุณคิดว่าที่หาดเต่า คุณจะปลอดภัยแน่หรือ?
มันเป็นโรงแรมเก่า
ร้างมานานหลายปี เราจะไปตายเอาดาบหน้า
หลีกหนีจากโลกภายนอก
-แล้วก็รอ -จนกว่าจะมีคนมาช่วย
จนกว่า...เชื้อโรคจะตายไปเอง
เชื้อโรคหรือผู้คนล่ะที่ตาย
มันก็คือๆกันนั่นแหละ
บ๊อบบี้ ฉันรักเธอ
เธอรู้ไหม บางทีฉันก็ทำตัวงี่เง่า
เธอเป็นอะไรของเธอ?
ฉันว่า เราควรหาแฟนใหม่
ก็ได้ ถ้าเธอคิดอย่างนั้น
ใช่ ฉันคิดอย่างนั้น
-บางทีเธอก็งี่เง่าจริงๆนั่นแหละ -ฉันรู้น่า!
จะแปลไงดีวะ
คุณคิดถึงชีวิตมหาวิทยาลัยบ้างไหม
แน่นอน
เรื่องนั้นเรื่องนี้ ที่ฉันคิดว่าจะทำตอนเข้ามหา'ลัย
พระเจ้าช่วย!
-ดับไฟ ดับไฟเร็วเข้า! -เร็วๆสิ เร็ว เร็ว เร็ว!
เอ็งจะหนีไปไหนรึไอ้หนู
-เร็วเข้าสิ -เร็วๆ
ดับมัน ดับมัน เอาทรายกลบเลย
-โอเค เดี๋ยวพ่อมา -พ่อคะ
ลูกจ๊ะ พ่อเข้าไปแป๊บเดียว
จะได้แน่ใจไงลูก ว่าไม่มีสัตว์ประหลาดแอบอยู่
แต่ถ้ามี พ่อก็ไม่ควรเข้าไปนะคะ
เอาละ ฟังพ่อนะ ไม่มีอะไรต้องกังวล เข้าใจไหม?
พ่อกลับมาก่อนที่ลูกจะร้อง เพลงจีบันจบซะอีก
จีบั๊น จีบัน มึสสะหระดะเซ้ เดโหม่
ลูกฉลาดจนพ่อตามไม่ทันจริงๆ
เดี๋ยวฉันจะอยู่กับน้องเค้าเอง
บ๊อบบี้
ฟังนะ นี่ไม่ใช่เวลารู้ไหม?
สาวๆต้องการเวลา ที่จะนั่งเมาท์กันบ้าง
ผมซีเรียสนะ ห้ามเข้าใกล้น้องเขาเด็ดขาด
ฉันก็ซีเรียส ไปเถอะฉันดูแลตัวเองได้
เธอรู้มั้ย เธอนี่เอาแต่ใจตัวเองชิบเป๋ง
คุณถึงรักฉันไง!
หวัดดีครับ?
มีใครอยู่มั้ย?
ดูเหมือนว่าโรงพยาบาลนี้ จะใช้คนไข้เปลืองนะ แฟรงค์
มาเถอะ ออกไปจากที่นี่กัน
เคทไปใหน?
-เค้าทำอะไรของเค้าน่ะ? -เคท?
-เราต้องไปแล้ว ที่นี่ไม่เหลืออะไรแล้ว -เธอรู้ได้ไง
เคท ยาที่ว่า..มันล้มเหลว ไปกันเถอะ
ยังมีปีกอีกฝั่งนึง ที่เรายังไม่ได้ไปดู
เห็นมะ? มีคนอยู่จริงๆด้วย
รอก่อน!
ไม่น่าเชื่อ
โอ้พระเจ้า พวกเขาทำได้
-นี่คุณ...คุณ! -ว่าไง?
-คุณดูแลที่นี่ใช่มั้ย? -ผมเปล่า Dr.ลินดัส ต่างหาก
ออฟฟิศเขาอยู่ชั้นบน ของอีกตึกนึง
แต่คุณคงหาเขาไม่เจอ เขาเพิ่งตายไปเมื่อวันอังคาร
หมอ เรามาไกล จากโคโลราโด้เชียวนะ
เราได้ยินว่า..ที่นี่มียารักษา
ลูกสาวของผม แกป่วยมากๆ
-นานรึยัง -อาทิตย์กว่าๆ
-มีเลือดออกจากเบ้าตารึยัง? -ยัง
งั้น พาแกมาที่นี่สิ
เอาละเด็กๆ พี่ๆเค้าจะพาพวกเรากลับบ้านแน่ะ
คุณพ่อคุณแม่รออยู่ข้างนอก
แต่ก่อนไป ต้องกินยาเสียก่อนนะ จะได้หายไวๆ
คุณจะทำอะไรกับเด็กๆ? นั่นอะไร? ยาเหรอ?
ยา? ใช่ๆ เราผลิตยารักษาได้
ยาที่ทำให้คนไข้ทรงอาการ 3 วัน อาจดีขึ้นนิดหน่อย
สามวัน เราทำได้ดีที่สุดแค่นี้แหละ
รึอาจดีที่สุดที่มนุษย์เคยทำมา เท่าที่ผมทราบ
ต้านไวรัสได้ถึงสามวัน
ยืดอายุคนไข้ ได้ตั้ง 72 ชั่วโมง
จะไม่มีการยืดอายุใดๆอีกแล้ว
-คุณผสมอะไรลงในนั้น? -โปแตสเซียม (KCN มั้ง)
โพแทสเซียมเพียบเลย
งั้น..ผมขอตัวก่อนนะ
ไม่! ไม่ หยุดเดี๋ยวนี้! คุณทำอย่างนี้ไม่ได้นะ!
เคท พวกเค้าป่วยนะ ไงก็ตายอยู่ดี ไปเถอะ
-ไบรอัน พวกเค้ายังเด็กอยู่นะ -ใครจะตาย? ลูกผมยังอยู่นะ!
ลูกผมยังไม่ตาย!
-เรายังมีความหวัง... -คุณจะปิดม่านทำไม?
ได้โปรดเถอะ! ได้โปรด
-เอาปืนมา -แฟรงค์ หยุดอยู่ตรงนั้นแหละ!
-ส่งปืนมาให้ผม ไบรอัน -แฟรงค์ ผมให้ไม่ได้
ส่งปืนมาเดี๋ยวนี้!
แดนนี่!
หยุด หยุด! หยุดเดี๋ยวนี้ ไอ้บ้าเอ๊ย! หยุดเดี๋ยวนี้เลย!
วางมันลงซะ
-บอกให้วาง! -มองดูรอบๆสิ
ไฟดับมาสองอาทิตย์แล้ว
ดูดน้ำมันทั้งเมือง มาใช้กับเครื่องปั่นไฟจนหมด
ไม่มีอะไรเหลือ
อย่าทำอย่างนี้ ได้โปรดเถอะ
บางทีถ้าเลือกที่จะรอด ก็คือเลือกที่จะตายอย่างทรมาน
หนูกำลังจะบอกว่า หนูชอบการ์ตูน เรื่องโปเกม่อน?
-ไม่ใช่ซะหน่อย! -โกเอม่อน?
ม่ายช่ายยยย...โดเรม่อนต่างหาก!
อ๋ออ..ไดโดม่อน! ที่เป็นบุฟเฟต์เนื้อย่าง
แฟรงค์! แฟรงค์!
โอเค หนูจะไม่เป็นไรนะ แค่....
เอาละ ฟังนะ หายใจช้าๆ
โอเค โอเค
เรากำลังไปจากที่นี่
เกิดอะไรขึ้น?
ไม่มีอะไร แกเอาที่ครอบจมูกออก ฉันว่า แกคงหายใจไม่สะดวก
-มานี่ซิ -พ่อคะ? หนูปวด
-ปวดแบบไหนจ๊ะ -ปวดอึ
อั้นเอาไว้ได้ไหมลูก
แบบว่า ถ้าพ่อหากระโถน ลูกจะได้ไม่ต้องเข้าห้องน้ำ
ไม่เอาค่ะ
เอาละ ตอนนี้พ่ออยากให้ลูก เป็นผู้ใหญ่ เพื่อพ่อนะ
โอเค? พ่ออยากให้ลูกแข็งแกร่งเข้าไว้
เห็นกระท่อมสีฟ้า ตรงนั้นหรือเปล่า?
พ่ออยากให้ลูกลองเข้าห้องน้ำเอง
แล้วพ่อจะรอ ตรงนี้นะลูก โอเคมั้ย?
-พยายามเพื่อพ่อนะ -ได้ค่ะ
-ดีมากจ้ะ พร้อมรึยัง? -พร้อมค่ะ
ไปได้จ้ะ
พ่อจะรออยู่ตรงนี้ โอเค
-โอเค ลูกรัก ไม่เป็นไร -พ่อจ๋า
-หนูขอโทษ -ไม่ พ่อต่างหากที่ต้องขอโทษ
ลูกทำได้ดีมาก พ่อภูมิใจในตัวลูก เอาล่ะ เดี๋ยวพ่อพาไปนะ
คุณเป็นคนดีตั้งแต่เราพบกัน แดเนียล
เดี๋ยวเรากลับมา ไม่นานหรอก ไปกันเถอะลูก
ขึ้นรถ
-ไป..ขึ้นรถเดี๋ยวนี้! -เราทิ้งพวกเขาไว้ที่นี่ไม่ได้
ฟังนะ เราพาเขามาที่นี่ ตามที่ตกลงกันไว้
มันถึงเวลาแล้ว ลืมพวกเขาซะ แล้วไปตามทางของเรา
พี่ได้ยินที่หมอพูด ที่นี่ไม่เหลืออะไรแล้ว ไม่เหลือสักอย่าง
แกทำให้พวกเราตกอยู่ในอันตราย
บ๊อบบี้? บ๊อบบี้ พูดอะไรซักอย่างสิ
เฮ้ เพลงอะไรนะ... ที่คุณนายสตีเฟ่นสอนลูก
-ที่ลูกชอบร้องน่ะ -หนูมาลี มีลูกแมวเหมียว
หนูมาลี มีลูกแมวเหมียว ใช่แล้ว ลูกร้องเป็นใช่ไหม?
หนูมาลี มีลูกแมวเหมียว ลูกแมวเหมียว ลูกแมวเมี้ยว
หนูมาลีมีลูกแมวเหมียว ขนมันดูคล้ายสำลี
หนูมาลีไปเที่ยวที่ใด เที่ยวทีใด เที่ยวที่ใด
หนูมาลีไปเที่ยวที่ใด ลูกแมวตามไปทันที
อีกนานไหมกว่าเราจะถึงหาด แดนนี่
อย่างน้อย สองวัน ทำไมรึ?
ตีกอล์ฟ 18 หลุมกันป่าว?
ถ้าเราจะหยุดพักซักนิด เอาให้มันหรูๆไปเลย
จริงมะ?
-จริงมะ บ๊อบบี้? -อยากทำอะไรก็ทำไป ไบรอัน
สวัสดี!
สวัสดีคร้าบบ!
บริการห่วยแตก
เฮ้
-คุณโอเคนะ? -จ้ะ
เฮ้
ฟังนะ สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อกี้
ฉันแค่อยากให้ พวกเราไปถึงหาด โดยปลอดภัย
-คุณก็รู้ดี ใช่มั้ย? -ใช่ ฉันรู้
เราเห็นพ้องต้องกัน เรื่องกฎ
พวกที่ป่วย ยังไงก็ต้องตาย เราช่วยอะไรไม่ได้
ใช่
-เอาล่ะ ผมจะไปสำรวจเสียหน่อย -โอเค
โอเค เลิกกังวลได้แล้ว... เราไม่เป็นไรซะหน่อย
เฮ้ แดนนี่! ฉันเจอสระว่ายน้ำ
เล่นน้ำกันหน่อยไหม
-ตายห่า! -ช่วยด้วย!
ช่วยที!
โอ้ พระเจ้าช่วย! แดนนี่!
ตีกอล์ฟกันดีกว่า
จ๊ากก! เย้!
เฮ้ พี่เป็นอะไรรึเปล่า
นึกว่ากอล์ฟ จะเป็นกีฬาสำหรับคนแก่ซะอีก
-โอ๊ย -ไอ้บ้าเอ๊ย!
มานี่หน่อยสิที่รัก
-อะไรนะ? -ช่วยดึงผมทีสิ
มาเร็ว เหมือนตอนนั้นไง ที่เราแอบเข้าไปในอุทยาน
จำได้มั้ยตอนที่คนทำสวน ไล่เราออกมา?
จำได้
แต่ตอนนี้เราเป็นสมาชิก ไม่มีใครมาไล่
นุ่มสบายดีจริงๆ
ลุกขึ้นมาเถอะ ให้ไว
ดึงฉันขึ้นไปที
-มาตรงนี้สิ! นี่ๆ ตรงนี้! -ไบรอัน! หยุดนะ!
ไม่เอาน่า! หยุด!
อะไรกันเนี่ย?
-ฉันเลอะไปหมดแล้วเนี่ย! -นี่มันทรายนะ!
เลอะทรายยังไงล่ะไอ้บื้อเอ๊ย!
เอาละ ท่านสุภาพบุรุษ และ สุภาพสตรี
นี่เป็นหลุมที่ 18 และ ไบรอัน กรีน กำลังโชว์วงสวิง
เขาต้องทำ Hole in one ที่หลุมนี้ เพื่อที่จะครองถ้วย
แต่สิ่งที่เขากังวลอยู่ก็คือ ชาวบ้านรู้กันทั่ว ว่าเขาเป็นเกย์!
ไอ้บ้าเอ๊ย!
นี่พี่ ฉันแนะนำนะ วางไม้ลง แล้วพักสัก 10 นาที
แล้วอย่าหยิบไม้ขึ้นมาตีอีกเลย
ตลกมากหรือไง ไหนเธอลองหวดให้ดูหน่อยซิ
ขอบใจ แต่ฉันขอตีด้วย เหล็ก driver จะดีกว่า
เป็นการแข่งขันที่สูสีจริงๆ
-เคธี่ เคท นามสกุลไรจำไม่ได้.. -เงียบหน่อย!
-ก็ได้! -ดีมาก
โอ้ว ผู้หญิงตีกอลฟ์เป็นด้วยเว้ย
สนามกอล์ฟแฟร์ฟิลด์ แชมป์เยาวชน สามปีซ้อน
ขอบใจมาก ไทเกอร์ วูดส์ ยังชิดซ้าย
เย้!
อู้ย ตายห่าละ
เย้!
แลร์รี่?
แลร์รี่ รับหน่อย
ได้ยินรึเปล่า
อยู่รึป่าว ตอบฉันหน่อย
เรากำลังกลับไป ได้ยินมั้ย? เรากำลังกลับไป
ทำอะไรน่ะ
ทำอะไรของเธออยู่น่ะ
ทั้งวันเลย ทุกเครื่อง! เจ๊งหมดทุกเครื่อง
ฉันแค่พยายามติดต่อ ถึงพ่อกับแม่ของฉัน
พวกเขาไม่รอดหรอก
-เธอรู้ได้ยังไง -ฉันรู้ได้ไงเหรอ พวกเขาอยู่ที่ไหนล่ะ
อยู่บนเรือสำราญ ถูกกักกันอยู่ ใน Piraeus
-ถ้างั้นไม่รอดชัวร์ -เธอรู้ได้ยังไงกัน?
-เธอไม่รู้ด้วยซ้ำ ว่า Piraeus อยู่ที่ไหน -ไม่เกี่ยวหรอก ว่าPiraeus จะอยู่ไหน
ทุกคน ทุกที่ ตายกันหมดแล้ว ครอบครัวเธอ ครอบครัวชั้น
ไม่ช้า เธอกับฉัน ก็ต้องตาย
เคท เกิดอะไรขึ้น?
-อย่ามายุ่งกับฉัน -ได้โปรด
เธอไปได้ยินอะไรมารึ?
ไบรอัน?
-นั่นไม่ใช่ ไบรอัน -ไม่
-เจอแล้ว..อยู่ทางนี้! -ฉิบหายละ!
ทางนี้!
อยู่ที่ชั้นสอง! ข้างบนนี่เละเทะมาก
แกเป็นใคร พวกแกมาทำอะไรที่นี่?
แกเป็นใครวะ?
เราน่าจะคุยกันรู้เรื่องนะ ถ้าถอดไอ้นี่ออก
ไม่! อย่าถูกตัวผม! ได้โปรด อย่าแตะต้องตัวผม!
เราออกไปหาสเบียง..ได้สองวันแล้ว นี่เพิ่งกลับมา
ปล่อยเขาไปซะ!
เดี๋ยวนี้
ครบทุกคนหรือยัง?
-คิดว่านะ -มีแค่นี้แหละ
ทอม!
-ห้องของผม -อะไรนะ?
พวกเขาพังหน้าต่าง มันไม่ปลอดภัยแล้ว
ผมทำไม่ได้.....มันไม่ปลอดภัย!
ช่วยไม่ได้นี่ อยู่ในคอนโดก็ต้องมีงี้บ้าง
-มันก็แค่... -ไอ้เวรเอ๊ย
เฮ่ อย่าไปยุ่งกับเขานะ! เราแค่อยากค้างคืนที่นี่!
แก ไอ้นรก แกทำอะไรกับแลร์รี่?
ฉันจะไปรู้ได้ยังไงล่ะ
เขาอาจทะเลาะอยู่กับเสื่อน้ำมัน
เหมือนพวกนายนี่ไงล่ะ
แลร์รี่ เขาคอยคุ้มกันที่นี่
พวกนี้ฆ่าเขา
-เขาตายก่อนที่เรามาถึงเสียอีก -อ๋อ เหรอ
พวกนายคิดว่าฉันจะเชื่อ อย่างนั้นรึ?
ทำไมนายไม่ลองลงไปในสระ
แล้วดูซิว่าเค้าตายเพราะอะไร
-ทำไมล่ะ ไม่มีใครกล้าเหรอ -หุบปาก
ทอม เขาคงจะป่วย แล้วไม่ยอมบอกพวกเรา
เป็นไปไม่ได้ มันเป็นไปไม่ได้หรอก
ระบบของเรา ไม่มีที่ติ
-งั้นเหรอ? เพราะนายคิดมันขึ้นมางั้นสิ? -ชุดของเขาอาจมีรูรั่ว
เขาพลาดเอง เขาไม่เคร่งครัดกับกฎของเรา
ล่ะ ว.คำใช้ประกอบข้อความข้างหน้า เพื่อยืนยันให้มีน้ำหนักขึ้น เช่น มิน่าล่ะ จะไปไหมล่ะ
ฉันเพิ่งเจอแก แต่ฉันเกลียดแกจริงๆ ให้ตายโหง
-ไอ้เรื่องทำให้คนเกลียด..ฉันถนัดนัก -ไบรอัน พอทีเถอะ! พระเจ้า!
ฉันอยากให้ทุกๆคน ออกไปจากที่นี่ ..เดี๋ยวนี้
เฮ้!
-ได้โปรด เราต้องใช้มัน -เราก็ต้องใช้เหมือนกัน
เข้าไปซะ
-ไม่ใช่เธอ -อะไรนะแดนนี่
นี่นายกำลังจะทำอะไร? ปล่อยเธอไปซะ
-ผู้หญิงจะต้องอยู่ที่นี่ -ไม่!
-ใช่สิ ต้องอยู่ -ปล่อยมือเดี๋ยวนี้นะ!
-อย่าแตะต้องเธอเชียวนะ ไอ้ลูกหมาเอ๊ย! -อย่าขยับ!
ถอยไป!
ถ้าเราเก็บผู้หญิงไว้
แล้วจะทำยังไงกับพวกที่เหลือ? ฆ่าทิ้งเหรอ?
เราต้องไม่ทำตัวเหมือนพวกนั้น
ใช่มั้ย?
แล้วเราจะเป็นคนพวกไหนกัน พวกที่นั่งรอวันตายงั้นหรือ
รอก่อน
ไอ้บ้าทอม! ที่นี่ไม่ใช่กองทัพนะ นายไม่ใช่คนสั่งการอีกต่อไป
ปล่อยผู้หญิงไปซะ
เราต้องเช็กก่อน ว่าพวกเธอไม่ติดเชื้อ
โอเค
ถอดเสื้อผ้าออก
-ได้โปรด ไม่ -ฉันสั่งให้ถอด!
เฮ้ย เฮ้ย เฮ้ย ตายแน่!
-เกิดอะไรขึ้น? -โอ พระเจ้า! ถอยไป! ถอยไป!
-ใครก็ได้บอกที เกิดอะไรขึ้น! -อย่าเข้าใกล้เธอ!
-เกิดบ้าอะไรขึ้น? -บอกให้ถอยไป!
ตายห่าแล้ว!
ออกไปจากที่นี่ เดี๋ยวนี้! ได้ยินไหม เดี๋ยวนี้!
อันนี้ล็อกอยู่
-ฉันจะเข้าไปดูข้างใน -ฉันจะไปสำรวจด้านหลัง
แดนนี่?
อยากเป็นแบบคนพวกนี้รึเปล่าล่ะ
ได้เป็นแน่ ..ถ้าเธอยังไปกับเรา
คุยกับพี่ชายคุณซะ
-ไบรอัน? -ช่วยฉันทีสิ
เราต้องคุยกัน
กุญแจปั๊ม มันต้องอยู่แถวๆนี้สิ
-ไบรอันเราต้อง... -กุญแจแม่งหายไปไหนวะ
ไปขึ้นรถ
ขึ้นรถ
เจออะไรมั้ย?
ไบรอัน
ลงไปซะ
ลงไปจากรถ
-ฉันจะไปอยู่หลังรถ -ฉันไม่ได้บอกอย่างนั้น
ไบรอัน ได้โปรด พาฉันไปด้วย
ไบรอัน ได้โปรด อย่าทำอย่างนี้!
ไบรอัน อย่าทำอย่างนี้กับฉัน!
-ตรงตามถนนนี้ไป ..จะเจอเขตชุมชน -มันแค่รอยฟกช้ำธรรมดา
ฉันกระแทก โดนนั่นโดนนี่ ที่เบาะหลัง ทั้งวันเลย
ในเมืองน่าจะมีน้ำเพียงพอ
-แล้วนี่ เอาไปอีกครึ่งแกลลอน -ใช่ ฉันมีรอยช้ำ แต่ฉันไม่เป็นไรนี่!
-ฉันรักเธอ -ถ้าเธอดื่มประหยัดๆหน่อย...
-...ก็น่าจะอยู่ได้หลายวัน -เธอก็รักฉันไม่ใช่เหรอ?
-อาหารก็เหมือนกัน -ไบรอัน ฉันจะใส่หน้ากาก..ฉันไม่รู้จริงๆ
เธอจะไม่รู้ได้ยังไง
-ฉัน.. -อย่าทำอย่างนี้!
อย่าโกหกฉัน!
ฉันแค่ไม่แน่ใจ
อย่าทิ้งฉันไว้ที่นี่! ได้โปรด จะไม่ช่วยฉันหน่อยเหรอ?
เข้าไปในเมืองแล้ว เธอน่าจะหาที่พักดีๆ
เข้าใจใช่มั้ย มีเตียงนุ่มๆ
หาผ้าห่มสักผืน แม้จะยังไม่หนาวเท่าไร
ตุนน้ำเยอะๆ
เตรียมเอาไว้..ขณะที่เธอยังมีแรง
ไบรอัน ..ไบรอัน!
ฉันเตือนเธอแล้ว เรื่องน้องคนนั้น
-เธอ... -ฉันบอกเธอแล้ว ให้อยู่ห่างๆไว้
ทำไมเธอถึงไม่ฟังฉันบ้าง?
จู่ๆน้องเขาก็สำลัก.. แล้วหายใจไม่ออก
-ไบรอัน -เฮ้ ส่งเบียร์ให้ทีสิ
กินเบียร์ไม่เย็น
เหมือนกินฉี่
-เราจะทำยังไงกันต่อ? -ไม่รู้สิ
-น้ำมันจะหมดแล้วนะ -เออ ฉันรู้น่า!
นั่น รถ
-เห็นแล้ว -เราจะหยุดรถคันนั้น
ช่าย เราจะโบกมือช้าๆให้รถหยุด แล้วขอความช่วยเหลือ
ไบรอัน ไบรอัน !
นี่พี่! เดี๋ยวฉันจัดการเอง
-หยุดอยู่ตรงนั้นแหล่ะ! -อย่าเข้ามาใกล้นะ!
ผมจะยืนอยู่ตรงนี้ เราต้องการน้ำมัน
-เสียใจนะ เราเองก็มีไม่มาก -ผมทราบ ..ผมเข้าใจดี
ผมก็แค่หวังว่า ด้วยความที่เรานับถือศาสนาเดียวกัน
-คุณอาจช่วยเราได้ -ได้โปรด อย่าทำอย่างนั้น
ภรรยาผมที่อยู่ในรถ เธอท้องแก่
เราแค่ต้องการหาที่ดีๆ ให้เธอคลอด
-ช่วยหน่อยเถอะ -กลับไปทางเดิมดีกว่า ไปเถอะ
ขอให้โชคดีละกัน
-ไปเลย ไป ไป -คุณครับ
-ไม่ ฉันช่วยไม่ได้ -ได้โปรด
ผมขอร้องละ!
ไบรอัน อย่า!
ออกมาซะ!
ออกมาเดี๋ยวนี้!
ไปเอาน้ำมันมา
โอ้ พระเจ้า
เธอจะทำอะไรหน่ะ!
พวกเขาไม่มีทางให้เราแน่ๆ แดนนี่
ช่วยเธอสิ
นายไม่ต้องมาพูด ไม่ต้องมาสั่งฉันเลย
อย่าเดินหนีสิวะ ไอ้ลูกหมาเอ๊ย ฉันพูดกับนายอยู่นะ
-อะไรนี่.. -ฉันต่างหากที่พูดกับแกอยู่
ฉันจะสั่งแกซะอย่าง ไอ้เด็กอีโก้สูง
คงจะดีไม่น้อยนะ ที่จะนั่งเฉยๆ
มองดูพี่ชายโง่ๆทำทุกอย่างให้แก
-ไม่..ไม่สักหน่อย.... -ถ้าแกไม่ทำ แล้วใครจะทำ
-แกจะทำเหรอ แดนนี่? -นายไม่จำเป็นต้องทำนี่...
จำได้ไหม... แกจำวันสุดท้าย ที่บ้านของเราได้หรือป่าว
มันไม่ใช่แก ที่เข้าไปขโมยปืน ในห้องพ่อ
ไม่ใช่แก ที่เข้าไปโกหก
บอกพ่อกับแม่ว่าไม่ต้องเป็นห่วง ว่าเราจะกลับไปหา
-แล้วท่านรอดมั้ย? รอดมั้ย? -แกรู้ว่ารอด
จริงเหรอ? นายบอกฉันเองนี่..
-ฉันบอกสิ่งที่แกอยากได้ยิน - แก ไอ้ชั่ว! ไอ้ชั่ว!
มานี่เลย มานี่ ฉันเป็นไอ้ชั่วเพื่ออะไร?
บอกฉันซิแดนนี่ ฉันยอมชั่วเพื่ออะไร
เพื่ออะไร?
เพื่อให้แกไม่รู้สึกผิดใช่มั้ยล่ะ
นั่นเป็นสิ่งที่แกต้องการ แดนนี่
ยังจำบ๊อบบี้ได้มั้ย?
ยังจำบ๊อบบี้ได้มั้ย?หะ
ครั้งนึงที่ลากเธอลงมาจากรถ
ที่แกนั่งดูฉันทำเฉยๆ
บ๊อบบี้ไม่เป็นไร
แกได้ทั้งหมดไบรอัน
แดนนี่
เฮ..ไบรอัน
หยุดตรงนี้
ไบรอัน ไบรอัน
เราน่าจะหยุดพักที่บ้านหลังนี้ก่อน ตกลงไหม?
จะได้หาอะไรมาทำแผลนาย
พูดอะไรแบบนั้นล่ะ หมอ
แดนนี่ ทางนั้น
อีกนิด
ช้าๆ เอาล่ะ หยุด
หวัดดี?
หวัดดี!
ถ้าคุณได้ยิยผม เราต้องการยานิดหน่อย
มีคนไม่สบาย
เราไม่ติดเชื้อ
และเราไม่เป็นอันตรายสำหรับคุณ
พวกเรา
เราจะไปก็ได้ถ้าคุณต้องการ
เกิดอะไรขึ้น โอ้! แย่แล้ว เกิดอะไรขึ้นกับเธอ
ไม่ติดเชื่อหลอก ไม่ใช่เลือดคน
มันเป็นเลือดหมานะ
ไม่ต้องเป็นหว่งพี่ชาย ฉันขอโทษ
ขอโทษ
เฮ้..มันผิดทาง นายเอากางเกงลงหน่อยซิ
เฮ้..ไม่มีทางเลือกมากนั้นใช่ไหม
ขอโทษ
เขาติดเชื่อใช่ไหม
กรรม
ฉันไม่รู้ว่ามีใครได้ยิยเสียงนี้ไหม
แต่....ตายแล้ว
ดังนั้น ถ้ามีใครออกมา นี่เป็นเพลงสุดท้ายที่ฉันจะร้อง
ฉัน รอล่า มาเก็น คนสุดท้ายของCorpus Christi Texas
ลาก่อน
เห็นนั้นไหม
บ๊อบบี้นี่เป็นความคิดบ้า
เธออยากเจอแม่
ถ้านายเชื่อ
ทำไม
กับฉัน
มีบางอย่างไม่ดีเกิดขึ้นเพื่อน
ที่ไหนที่ได้มา
เด็กน้อย
ใครจะรู้ นี่อาจเป็นเพราะพระเจ้าก็ได้
เฮ้...แดนี่ แดนนี่
ฉันจะอะไรบางอย่าง มันเป็นความลับนะ
นายอยากรู้ความลับไหม
ใช่ ที่สนามนะ
พวกเขาเหล่านั้น ที่นั้น
ยังมีชีวิตอยู่ แดนี่
เราน่าจะฝังมันลงไป พวกเขา
มีบางพวกที่จะย้าย
ฉันเห็นที่นั้น
และเขาไม่อยากให้เห็นแบบบนั้น
เราต้องไม่ให้พวกมันเห็น
แต่เราไม่
เราไม่ และเรสต้องฝังพวดเขาต่อไป
มี่ร่างจำนวนมาก แดนี่ ใช่ฉันรู้
มันมาก ฉันรู้
มันเกิดบ้าอะไรขึ้นที่นี่
ฉันไม่รู้ ไบอัน นายรู้
พวกเรารู้
พวกเรา...
นายจะไปไหน แดนี่?
นายจะไปไหน
้ราอยู่ที่นี่ ไบรอัน
เร็วซ น่า เร็วซิ
โถ่..พระช่วย
ฉันต้องการกุญแจไบอัน
ได้
ฉันต้องทำงัย
นากก็รู้ฉันทำไม่ได้ มานี่แดนนี่
The ocean นายกับฉัน อีกครั้ง
นายจำได้ไหมว่าเป็นงัย
ก่อนที่ทุกอย่างจะมาถึง
เอากุญแจมาให้ฉัน
นายต้องการรึ
ยิงฉัน หรือจะพาฉันไปด้วย
ไบอัน อย่าทำอย่างนั้น ฉันไม่ต้องให้ชีวิตนาย จบแบบนี้
ฉันตัวคนเดียวอยู่แล้ว
ไม่ไม่สามารถบอกได้ว่าจะอยู่ หรือ ตาย
อย่า..ไบอัน อย่า
อย่าให้ฉันทำอย่างนี้ ฉันกำลังจะตาย แดนี่
ฉันไม่สนอะไรทั้งนั้น
คุณต้องการแบบนี้เหรอ
ไอ้น้องชายของฉัน
ฉันสอนเขาทุกอย่างที่เขารู้
ผมขับไปเรื่อยๆ เพื่อรอคลื่นที่จะซัด...
ให้เราไปให้พ้นจากที่นี่
แต่มันไม่มีคลื่นที่ว่า
มันเป็นวันที่วิเศษ
ทั้งๆที่..ไม่น่าจะเป็นเช่นนั้น
ผมรอ
แต่ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย
นี่เป็นครั้งแรก ที่ผมรู้สึกโดดเดี่ยว
เราไปถึงที่นั่น คนแปลกหน้าสองคน ที่ไม่รู้จะคุยอะไร
ไบรอัน กับผม เคยชอบที่นี่มาก
โรงแรม ชายหาด
ทุกอย่างยังดูเหมือนเดิม แต่มันก็เป็นได้แค่ ชายหาด
ไบรอัน! แดนนี่! มาเร็ว!
ผมไม่รู้ว่าต่อไป..จะมีอะไรเกิดขึ้น
ผมไม่รู้ว่าจะอยู่ได้อีกนานเท่าใด
ที่ผมรู้คือ ..ผมจะต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยว
www.thaisubtitle.com
บรรยายไทยโดย แพรวพราว pasathai thaisuben